ความคิดสืบต่อจากงานศพคุณย่า ยู่ตี้ แซ่ผู่
http://seasonmemorial.com/2010/08/27/ยู่ตี้-แซ่ผู่/

พิธีศพ ก็จะมีสวดพระอภิธรรม เริ่มคำสวดด้วย กุสลาธัมมา อกุสลาธัมมา
ฟังไม่ออกเลย เพื่อนเคยบอกว่าถ้าเป็นคนสมัยนั้นจะเข้าใจทันทีเพราะใช้ภาษาเดียวกัน
เหมือนอย่างเราๆที่ใช้ภาษาไทยพูดกัน

เปรียบเทียบกับสมัยนี้ก็มีคำพูดดีๆมากมาย หนังสือดีๆ ข้อความดีๆ บอกวิธีบ้าง แนะหนทางบ้าง
เราฟังเราก็ว่าดี เคลิ้มไป แต่ชีวิตไม่เคยเปลี่ยนอย่างแท้จริง จริงจัง  สักพักก็กลับมาเป็นแบบเดิมๆอีก

เพราะอะไร?

อ.สุจินต์ เคยเปรียบว่า เหมือนคนป่วยแม้รู้หนทางแต่ไม่มีกำลัง

หลายครั้งเราเองก็รู้ว่าควรจะทำอะไร น่าจะทำอะไร
แต่เราก็ไม่อาจฝืนพื้นบุคลิกภาพเดิม ฝืนความเคยชิน ฝืนกิเลสที่คอยหน่วงรั้งเราไปได้

บุคลิกภาพก็เกิดจากการสั่งสมมาจากอดีต

ถ้ามองย้อนเกินจากชาตินี้ เราสั่งสมอะไรมา แล้วจะสั่งสมอะไรไป?

งานศพของคุณย่า อายุ 94 ปี
ชีวิตของคนอายุ 94 ปีนี้ไม่น้อยนะ ย่อมจะผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย และดูว่ายาวนานมาก
แต่พอถึงวันนี้ วันที่สิ้นสุดการเดินทางอีก1ชาติ  เรื่องราวทั้งหลายเหล่านั้นก็เหมือนความว่างเปล่า

แล้วเราจะสะสมอะไรไปดี

สมบัติน่ะ เอาไปไม่ได้เลย  สมบัติที่สะสมไว้ในชาตินี้ ชาติหน้าเกิดใหม่ก็ไปเริ่มกันใหม่อีก
แม้แต่วิชาความรู้ สู้อุตส่าห์ร่ำเรียนมาอย่างยากลำบาก เมื่อตายแล้วเกิดใหม่ก็ลืมสิ้น
แต่สิ่งที่จะตามเราไปจริงๆคือบาป-บุญ

ซึ่งบาป-บุญ ก็คือ นามธรรม(สภาพธรรมแยกใหญ่ๆได้2อย่างคือ รูปธรรม กับ นามธรรม)

บาป เป็น อกุศล นำมาซึ่งสิ่งหยาบช้าลามก ไม่เจริญ
บุญ เป็น กุศล นำมาซึ่งความผาสุข ปราณีต เจริญรุ่งเรือง

ในชีวิตประจำวัน วันหนึ่งๆ จิตเราเป็นกุศล หรือ อกุศล มากกว่ากัน?

.

ซวง