Archive for September, 2010

ชื่อ : เกษม พูลเกิด
อายุ : 61 ปี
สาเหตุการเสียชีวิต : หัวใจล้มเหลว (ขาดอากาศหายใจในรถ)
มีคำเตือนว่าอย่านอนในรถขณะเปิดแอร์ ขณะรถจอดอยู่นิ่งเพราะจะทำให้ตายได้ และก็เป็นข่าวให้เห็นเป็นระยะๆ
Steve Jobs ได้เปรียบเทียบประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาก็เหมือนกับการได้แต้มจุดไปเรื่อยๆ แล้วสักวันหนึ่งจุดเหล่านั้นจะมีเส้นลากผ่านเป็นรูปเป็นร่างของมันเอง ซึ่งไม่มีใครรู้ได้ว่ามันจะออกมารูปแบบใดในอนาคต
แต่ขอให้เราทำสิ่งซึ่งเราอยากทำ ทำสิ่งซึ่งเราสนใจ เมื่อทำแล้วมีความสุข ตัวเขาเองชอบและเลือกที่จะเรียนวิชาซึ่งมองไม่ออกเลยว่าจะเอาไปทำอะไรในอนาคต แต่วิชานั้นกลับเป็นจุดที่สำคัญที่ทำให้เขากลายเป็น Steve Jobในวันนี้
.
เขาไม่คิดว่าจะทำเงินจากวิชานั้นเพียงแค่มีความสุขที่จะทำ
แล้วเราล่ะถ้าไม่นับเรื่องเงินแล้ว เรามีความสุขอยู่กับอะไรได้บ้าง อะไรที่เราง่วนทำกับมันแล้วเราจะรู้สึกดีไปกับสิ่งๆนั้นด้วย
ผมมองว่าเกมเอย หนังเอย และความบันเทิงอื่นๆเราได้ชื่อว่าเป็นผู้เสพ ไม่ใช่ผู้สร้างจึงตกไป
เมื่อทบทวนดูแล้วก็พบว่า ตัวผมเองมีความสุขเมื่อได้ขีดๆเขียนๆ
ผมรู้ตัวตั้งแต่สมัยเรียน ปวช. แล้วล่ะ แต่ไม่มีความกล้าหาญแบบ Steve Jobs ที่ออกจากการเรียนในระบบ เลือกศึกษาแต่สิ่งที่ตัวเองสนใจ
ผมทนเดินไปตามกรอบเส้นทางที่มีไว้ให้ สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไร
.
จำความรู้สึกดีๆทุกครั้งที่เข้าไปในร้านเครื่องเขียนได้ ผมจะใช้เวลาเลือกดูนั่นดูนี่อยู่นาน สอบถามว่าอันนี้ใช้ทำอะไร อันนั้นใช้ทำอะไร ลายเส้นเป็นยังไงลื่นไหม ซื้อบ้างไม่ซื้อบ้าง
มีโอกาสใช้บ้าง หรือก็แค่เก็บไว้เฉยๆ ในขณะวาดรูปลงสีก็มีความสุขดีรูปวาดลงสีเต็มห้องอย่างกับ เอกศิลปะ งั้นแหล่ะ -ฮ่า-
เรื่องวาดรูป ผมไม่ทันแล้วล่ะ แต่เรื่องขีดเขียนเล่าเรื่องก็ยังชอบอยู่ หลังจากอ่านบทความSteve Jobs ก็เลยลองแต่งเรื่องสั้นขึ้นมา หลังจากทำเสร็จแล้วก็รู้สึกมีความสุขดีนะ
.
เรื่อง สาทรกับหลวงตาอาทิตย์
.
ซวง

สาทรหนุ่มใหญ่วัย 39 ปี กำลังอยู่ในงานพิธีศพของพ่อตนเอง จึงได้มีโอกาสพบกับหลวงตาอาทิตย์ที่มาสวดพระอภิธรรม และได้สนทนากัน
สาทรเริ่มต้นด้วยคำถามที่ว่า “ผมอยากรู้ว่าพ่อผมตายแล้วไปไหน บุญที่ทำไปและพิธีศพที่จัดให้ ท่านจะรับรู้ได้หรือเปล่าครับ”
หลวงตาผงกศีรษะและยิ้มรับเล็กน้อยเพราะมักถูกญาติๆผู้ตายถามคำถามทำนองนี้อยู่บ่อยๆ
“ตายแล้วก็ต้องเกิด ส่วนจะเกิดภพภูมิไหนก็สุดแต่บุญแต่กรรมที่เจ้าตัวได้ทำมา ซึ่งไม่ได้มีเพียงชาตินี้ ส่วนบุญที่โยมทำไป ย่อมยังประโยชน์สุขทั้งภพนี้และภพหน้าอย่าได้สงสัยไปเลย”
สาทรยังคงมีสีหน้าเศร้าสร้อยให้เห็น เรื่องที่ติดใจเขาอยู่ก็คือ ตอนที่พ่อป่วย เขาได้กู้หนี้ยืมสินเพื่อมารักษาพ่อ พาพ่อไปหาหมอที่มีชื่อเสียงในรพ.เอกชนดังๆ หมดค่ารักษาพยาบาลไปมากโข แต่ก็ยังไม่พอกับแผนการรักษาที่คุณหมอแนะนำให้ ซึ่งจะต้องหมดไปอีกหลายแสน เขาไม่มีเงินแล้ว จำเป็นต้องหยุดการรักษาแล้วมาเข้ารพ.รัฐแทน สุดท้ายก็ยื้อชีวิตพ่อไว้ไม่ได้ ตอนนี้พ่อจากไปแล้วแต่หนี้สินยังคงอยู่ มรดกก็มีบ้านหลังหนึ่งไว้ทำกิน ซึ่งเขาเปิดเป็นร้านขายน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋มาหลายปี
เขาติดใจว่า ถ้าพ่อของเขาได้รับการรักษาในรพ.เอกชนนั้นต่อไป พ่ออาจจะยังไม่ตายและอาจจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ใกล้เคียงปกติ
.
เช้าวันรุ่งขึ้น สาทร ซึ่งนานทีปีหนจะได้ทำบุญตักบาตรสักครั้งหนึ่ง
เช้าวันนี้เขาได้จัดชุดอาหารคาวหวาน น้ำดื่มและดอกไม้ธูปเทียนไว้ 4 ชุด
เขาอธิษฐานด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างนี้ว่า
- เพราะเรายากจน จึงไม่มีเงินรักษาพ่อ ขอให้บุญนี้จงไปถึงพ่อ และขอให้ข้าพเจ้ารวย อย่าได้ยากจนเลย
- เพราะเรายากจน จึงต้องกู้หนี้ยืมสิน การเป็นหนี้สินทำให้ทุกข์ใจยิ่ง ขอให้บุญนี้จงไปถึงพ่อ และขอให้ข้าพเจ้ารวย อย่าได้ต้องเป็นหนี้สินใครเลย
- เพราะเรายากจน ได้แต่ขายน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ทุกวัน มีเงินแค่พอใช้ไปในแต่ละเดือน ไม่มีเงินเก็บ ขอให้บุญนี้จงไปถึงพ่อ และขอให้ข้าพเจ้ารวย ไม่ต้องมาทำงานเหน็ดเหนื่อยอย่างนี้ทุกวี่วัน
- เพราะเรายากจน อยากจะมีคู่ครองก็เป็นเรื่องลำบาก คบกับใครเขาก็รังเกียจตีจาก ขอให้บุญนี้จงไปถึงพ่อ และขอให้ข้าพเจ้ารวย จะได้เลือกคู่ครองที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น
.
ตกเย็น สาทรไปวัดเพื่อเตรียมรับแขกที่จะมาในงานศพ เขาพบเห็นหลวงตาอาทิตย์กำลังกวาดลานวัดอยู่ จึงได้เข้าไปกราบทักทาย “เจริญพร โยม”หลวงตาตอบรับ “วันนี้สวดวันสุดท้าย พรุ่งนี้ก็ฌาปนกิจแล้วสินะ” หลวงตาพูดต่อ
“ครับ” สาทรตอบพลางถอนหายใจ “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึ”หลวงตาถาม
“ชีวิตคนเราก็แค่นี้นะครับ คุณพ่อทำงานลำบากมาเกือบตลอดชีวิต หวังจะรวยเป็นเศรษฐีกับเขาบ้าง แต่ก็ยังดีที่เหลือบ้านไว้ 1 หลัง”
หลวงตาเดินไปหยิบที่โกยผง เพื่อมาเก็บเศษใบไม้ที่กวาดกองรวมกันไว้ แล้วถามสาทรว่า
“ถ้าโยมรวยแล้วจะทำอะไรรึ?”
สาทร ยิ้มดีใจพอใจกับคำถามนี้ เพราะเป็นโอกาสที่เขาจะได้จินตนาการว่าเขารวยแล้ว และจะทำอะไร
“ผมก็จะเลิกทำงาน หาซื้อบ้านรั้วล้อมสักหลัง มีรถสัก2คัน แล้วก็ท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆเป็นกิจวัตรครับ”
หลวงตายกที่โกยผงที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้เทลงในถังขยะ แล้วพูดกับสาทรว่า “ทั้งหมดที่โยมต้องการ โยมเคยได้มาหมดแล้วในอดีตชาติ โยมเชื่อไหม? ว่าโยมเคยได้เป็นถึงมหาเศรษฐี มีภรรยาแสนสวย มีลูกๆที่น่ารัก แล้วก็ยังได้บวชลูกด้วย ทั้งหมดนี้เคยเกิดขึ้นกับโยมแล้ว โยมจะว่าอย่างไร?”
สาทรทำหน้างุนงง หลวงตาจึงพูดต่อไปอีกว่า”เราอาจจะเคยเกิดเป็นอะไรๆมาแล้วหลายอย่าง แต่อย่างหนึ่งที่เรายังไม่เคยได้เป็นเลยคือ อริยบุคคล เพราะเหตุนี้เราจึงต้องเกิดแล้วเกิดอีก เกิดแล้วเกิดอีก และมีความต้องการอยากอยู่เรื่อยไป แม้ได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว ก็ยังอยากได้อีกอยู่ตลอดไป ไม่จบไม่สิ้น”
สาทร เปล่งคำว่า สาธุ พร้อมยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว “คำของหลวงตาทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าการเกิดอีกนี่น่ากลัวซะแล้วสิครับ ก็ถ้าขนาดเคยเป็นเศรษฐี มหาเศรษฐี เมื่อชาติก่อน มาชาตินี้ผมล่ะยากจนขัดสนโดยแท้ แล้วต่อไปจะเป็นยังไง จะลำบากกว่านี้ไหม แบบนี้คนที่ปัจจุบันเป็นขอทานเอย เป็นวณิพกเอย ก็อาจเคยเป็นเศรษฐีมาก่อนก็ได้ น่ากลัวจริงๆ เราไม่รู้ว่าเกิดมาจะเป็นอะไรอีก”
หลวงตาได้ฟังดังนั้นก็กล่าว อนุโมทนาตอบ “อนุโมทนาที่โยมเริ่มเห็นภัยของการเกิด ภัยของวัฏสงสาร แน่ะมีแขกมาโน่นแล้ว ไปต้อนรับแขกเถอะ” สาทรยกมือไหว้ลาหลวงตาไปที่ศาลางานพิธีเพื่อรับแขก
.
วันประชุมเพลิง สาทรแวะมาหาหลวงตาที่กุฏิ หลังจากได้ถวายน้ำปานะแล้วก็ถามหลวงตาว่า “ผมอยากรู้ว่า มีบุญอะไรไหมที่ทำแล้วจะได้ไม่ต้องตกทุกข์ได้ยากอีกเลยน่ะครับ”
หลวงตายิ้มอย่างเมตตาแล้วตอบว่า”หนทางน่ะมีอยู่ แต่โยมน่ะจะทำได้จริงรึเปล่า? คนเราน่ะอยากได้ผลแต่ไม่ทำเหตุให้ตรงกับผล มันก็ไม่เป็นเหตุเป็นผลกัน”
สาทรใคร่อยากรู้เป็นกำลังว่าบุญนั้นคืออะไร จึงรีบตอบกลับไปว่า “ผมว่าผมทำได้นะ ถ้าไม่ต้องตกทุกข์ได้ยากอีกเลย อะไรๆก็น่าจะทำได้”
หลวงตาบ่ายหน้าไปทางพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่ ณ มุมข้างหนึ่งของกุฏิ ยกมือขึ้นไหว้องค์พระก่อน แล้วพูดตอบว่า “เป็นพระอรหันต์”
———-
ผู้แต่ง : สาริศ หรรษานุกรม
บทความพิเศษ Steve Jobs
.
“จงหิวโหย จงโง่เขลา”
พ.อ.ศุภฤกษ์ ชัยชนะ
—————————————————————————————————-

ชื่อ : Brian R. Wood
อายุ : 33 ปี
สาเหตุการเสียชีวิต : อุบัติเหตุทางรถยนต์
Brian R. Wood เป็นหัวหน้าทีมดีไซด์ของเกมตระกูลBattelfeild ซึ่งผมก็เล่น Battlefield heroes อยู่
วันนี้เขาเอาข่าวขึ้นหน้าแรกเลย และทำปุ่มบริจาคให้กับครอบครัว Brian ด้วย
ภรรยาวัย 31 ปีตั้งครรภ์อยู่ 6 เดือน ก็นั่งในรถนั้น กำลังพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล
ในเกมของเขา จะตายกี่ครั้งก็ได้ มีรถยนต์ให้ขับชน มีรถถังไว้บดขยี้ มีเครื่องบินให้เหิรบนท้องฟ้า และอาวุธนานาชนิด
แต่ในชีวิตจริง ครั้งเดียวก็เกินพอ อุบัติเหตุทางรถยนต์เพียงครั้งเดียวก็พาเขาไปจากโลกนี้แล้ว RIP
ชีวิตของเรามีน้อยทำไมไม่เร่งศึกษาสิ่งที่เป็นจริง สิ่งซึ่งเป็นสาระแท้จริงของชีวิต
คำพูดประโยคนี้ติดใจผมมาระยะหนึ่ง แต่ผมก็ยังปล่อยตัวให้ไหลไปกับความเพลิดเพลินที่ขับกล่อมไปวันวัน
วันนี้ไปดูหนัง 2 เรื่อง และอาหารตามที่อยากจะกินจนเกินอิ่ม
หนังเรื่องที่ 1 สบายดี หลวงพะบาง2 เรียกเสียงหัวเราะเราได้เนืองๆ, หนังเรื่องที่ 2 The Expendables ก็บู้ระห่ำแตก
ไม่เพียงแค่หนัง 2 เรื่องนี้ แต่รวมถึงหนังเรื่องอื่นๆ และละครทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นไทย เทศ ทุกอย่างล้วนโกหก
สมมติบทบาทขึ้นมา แล้วก็แสดงให้เราดู เบื้องหลังก็มีกล้องมีคนกำกับ
แต่เราก็พร้อมที่จะถูกหลอกอยู่ร่ำไป เรื่องแล้วเรื่องเล่า ชีวิตแล้วชีวิตเล่า ชาติแล้วชาติเล่า.. .
#
ชีวิตของเรานี้น้อย ทุกอย่างนี้เกิดมาแล้วเราเอาไปไม่ได้เลย นอกจากทำให้เราติดในสิ่งนั้นเพิ่มขึ้น
เพราะฉนั้นแทนที่เราจะไปเพลิดเพลินไปดูโทรทัศน์ ไปอ่านหนังสืออะไรต่างๆนะคะ
เรามาฟัง เรื่องความจริงว่าในโลกนี้ ในชีวิตนี้น่ะคะ เราจะสามารถรู้อะไรที่เป็นของจริงของแท้ซึ่งเราไม่เคยรู้มาก่อน
และก็เป็นความจริงที่พิสูจน์ได้ ที่พระพุทธเจ้าท่านทรงแสดง เพราะว่าท่านตรัสรู้ว่าความจริงนี้เป็นอย่างนี้
ปกิณกะธรรมตอนที่ 19
สนทนาธรรมที่โรงพยาบาลปากเกร็กเวชการ พ.ศ.2536

ชื่อ : เรวัต พุทธินันทน์ (เต๋อ)
อายุ : 48 ปี
สาเหตุการเสียชีวิต : มะเร็งสมอง
ช่วงนี้ฝนตกไม่เว้นแต่ละวัน เชื่อว่าคงจะมีDJสักคลื่นหยิบเอาเพลง เจ้าสาวที่กลัวฝน ของอาเต๋อมาเปิดให้ได้ยินได้ฟังกันบ้าง
แม้เวลาจะผ่านมายาวนานแล้วก็ตาม
ดูสารคดีเขาให้สิงโตชนะ แต่ดูจากคลิปจริงแล้ว สิงโตมีแต่แพ้ แพ้ แล้วก็แพ้ – _ -
สารคดีให้เหตุผลว่าสิงโตมีแผงคอกัดไม่เข้า แต่ในคลิปจริงพี่สิงโตโดนเสือตบหน้าจนหมอบ
ลักษณะการสู้ดูแล้วสิงโตจะตบไม่เก่ง จะอาศัยพุ่งเข้าไปงับคอเหยื่อ
แต่ทีนี้พอเอาหน้ายื่นเข้าไปก็เจอเสือตบ ซึ่งเสือจะตบได้ถี่แล้วไวกว่าสิงโต
อีกคู่ หมีใหญ่กับเสือ สารคดีของมนุษย์ก็ประเมินว่าหมีชนะ
แต่เอาเข้าจริงในคลิปหมีหนีเสือ และดูเหมือนเสือจะกินหมี = =
แบบนี้ที่เรียกสิงโตเจ้าป่า ไม่น่าจะถูก ต้องเป็นเสือเจ้าป่า สิงโตเจ้าทุ่งไปละกัน หึหึ







Recent Comments